اخباروگزارشات کارگری14اردیبهشت1397

admin   می 4, 2018   دیدگاه‌ها برای اخباروگزارشات کارگری14اردیبهشت1397 بسته هستند

بایگانی

گرامی باد خاطره کارگران جان باخته حادثه13اردیبهشت1396معدن زمستان یورت

بمناسبت اولین سالگرد حادثه معدن زمستان یورت وجان باختن کارگران:

– برگزاری مراسم سالگرد کارگران جان باخته حادثه معدن زمستان یورت بدون حضور مسئولان

– حقایقی از زبان یک کارگر معدن زمستان یورت:18کارگربرای نجات همکارانشان رفتند و برنگشتند

– عدم پرداخت2ماه حقوق وعیدی کارگران معدن زمستان یورت

– تعداد کارکنان دفتری از حدود ۳۰ نفر به ۱۰ نفر رسید

– بابا کی بر‌می‌گردد؟

– کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری:

یک سال از مرگ دلخراش کارگران در معدن ” زمستان یورت آزادشهر ” گذشت.

– کانون مدافعان حقوق کارگر:محکومیت دستگیری یداله صمدی دراول ماه مه

– تقویم بزرگداشت هفته معلم

*گزارش روز اول

*گزارش روزدوم

– نبردی برای همیشه

به مناسبت یک می روز جهانی کارگر

– بیستمین روزاعتصاب بازاریان شهربانه

– بازهم کارگری درپارس جنوبی براثر حادثه کاری جانش را ازدست داد

برگزاری مراسم سالگرد کارگران جان باخته حادثه معدن زمستان یورت بدون حضور مسئولان

روز پنج شنبه سیزدهم اردیبهشت ماه،خانواده‌های کارگران جان باخته معدن زمستان یورت آزادشهر در همان ساعت وقوع حادثه در معدن یورت آزادشهر حاضر شده و یاد و خاطره جان‌باختگان این حادثه را گرامی‌داشتند.

یکی از خانواده‌های معدن یورت آزادشهر در گفت‌وگو با خبرنگاران اظهار داشت: مسئولان از برگزاری مراسم متمرکز به علت اینکه بیان می‌کنند احتمال وجود ناامنی و آشوب وجود دارد، جلوگیری می‌کنند.

این همسر جان‌باخته معدن یورت آزادشهر می‌گوید که امروز با وجود آنکه اطلاع‌رسانی انجام شده بود هیچ یک از مسئولان در مراسم سالگرد معدن‌چیان جان‌باخته حضور نیافتد و قطعا با این نیامدن‌هایشان نشان دادند که مقصر حادثه هستند.

خانواده‌های معدن یورت آزادشهر معتقد هستند که مسئولان با ممانعت از برگزاری مراسم درصدد این هستند که حادثه معدن یورت آزادشهر از افکار عمومی فراموش شود.

براساس گزارش منتشره،، روز13اردیبهشت خانواده 43 کارگرجان‌باخته حادثه معدن یورت آزادشهر در سالروز حادثه معدن در ساعت 10.30 دقیقه با حضور در این معدن و قرار دادن گل در ورودی تونل، یاد و خاطره جان‌باختگان این حادثه را گرامی‌ داشتند.

این مراسم که بدون حضور هیچ یک از مسئولان استانی و شهرستانی برگزار شد، مورد انتقاد خانواده‌های معدنچی قرار گرفت.

یکی از خانواده‌های معدن یورت آزادشهر در گفت‌وگو با خبرنگاران اظهار داشت: مسئولان از برگزاری مراسم متمرکز به علت اینکه بیان می‌کنند احتمال وجود ناامنی و آشوب وجود دارد، جلوگیری می‌کنند.

این همسر جان‌باخته معدن یورت آزادشهر می‌گوید که امروز با وجود آنکه اطلاع‌رسانی انجام شده بود هیچ یک از مسئولان در مراسم سالگرد معدن‌چیان جان‌باخته حضور نیافتد و قطعا با این نیامدن‌هایشان نشان دادند که مقصر حادثه هستند.

وی همچنین تاکید کرد که از یازدهم اردیبهشت ماه به مناسب هفته کار و کارگر این معدن تعطیل بود و شرایط برای حضور مسئولان و خانواده‌ها فراهم بود.

گفتنی است خانواده‌های معدن یورت آزادشهر معتقد هستند که مسئولان با ممانعت از برگزاری مراسم درصدد این هستند که حادثه معدن یورت آزادشهر از افکار عمومی فراموش شود.

حقایقی از زبان یک کارگر معدن زمستان یورت:18کارگربرای نجات همکارانشان رفتند و برنگشتند

*یکی از کارگران معدن زمستان یورت با یادآوری این که کسانی که کمتر از دو تا سه دقیقه زودتر از او وارد معدن شده بودند همه جان باختند، تصریح کرد: از ۲۱ جسدی که روز اول از معدن خارج کردند تنها سه نفر از کارگران آن شیفت کاری بودند و ۱۸ نفر برای کمک رفته بودند و در این حادثه جان باختند.

*این کارگر معدن که از ترس اخراج شدن چندین بار در حین گفتگو اصرار دارد نامی از وی ذکر نشود، ادامه داد: بعدها شنیدم که گفتند این ۱۸ نفر و بقیه چرا برای کمک رفتند اما واقعیت این بود که نیروهای امدادی هلال احمر و … چیزی از معدن نمی دانستند و ما هم که با کار در معدن آشنا بودیم تجهیزات و امکانات نداشتیم.

این کارگر معدن که بیش از ۲۰ سال در معادن زغال سنگ کار کرده است، اضافه کرد: مدیران معدن از وجود گاز در معدن مطلع بودند و به همین دلیل چند روز قبل از حادثه انفجار، تعداد بیمه مسئولیت مدنی معدن را دو برابر کردند.

* این کارگر معدن به اتفاقات چند روز قبل از حادثه انفجار هم اشاره کرد و ادامه داد: تونل شماره یک که حادثه در آن اتفاق افتاد تهویه نداشت و بچه ها مدار بسته کار می کردند؛ حدود یک هفته قبل از انفجار هم بچه ها حین کار دچار سرگیجه و تهوع شده بودند اما به خاطر فشار روحی که به بچه ها وارد کرده بودند آن ها مجبور به کار شدند تا تُناژ زغال را بالا ببرند.

* وی با یادآوری این که در روز حادثه فقط یک کپسول اکسیژن در معدن وجود داشت، گفت: از همکاران ما برای گفتگو در برنامه ماه عسل دعوت شد و  مجری این برنامه جلوی دوربین اصرار داشت که همکار ما بگوید تجهیزات کافی در معدن وجود داشت اما واقعیت چیز دیگری بود.

در برنامه ماه عسل که همکارمان را دعوت کردند حاضر نشدند فیش حقوقی یک میلیون و ۱۰۰ هزار تومانی همکارمان را از دوربین نشان دهند.

* حرف های زیادی داریم که گفتن آنها نه تنها دردی را درمان نمی کند بلکه رسانه ها هم به ویژه رسانه ملی (تلویزیون) هم اجازه حرف زدن و بیان مشکلات را به ما نمی دهد و تنها حاصل آن اخراج از کار است و زن و بچه هایی که نانی برای خوردن ندارند.

*وی خاطرنشان کرد: صحبت از مشکلات فقط دردمان را بیشتر می کند چرا که نه ایمنی معدن افزایش پیدا می کند و نه مشکلات کارگران کمتر می شود و فقط جیب مدیران معادن زغال سنگ از دسترنج ما معدنچیان پُر می شود.

براساس گزارش رسانه ای شده،یکی از کارگران معدن زمستان یورت درباره روز حادثه گفت: آن روز شفیت صبح بودم و یک تونل بالاتر از تونل شماره یک که حادثه در آن اتفاق افتاد، کار می کردم. ساعت حدود ۱۰ و ۴۵ دقیقه بود که کار را تعطیل کردم و از کنار تونل شماره یک رد شدم تا لباس هایم را تعویض کنم.

وی که به خاطر نگرانی از نبود امنیت شغلی نخواست نامی از وی ذکر شود، با یادآوری این که آن روز هم قرار بود در تونل شماره یک (تونلی که حادثه انفجار در آن اتفاق افتاد) کار کند، گفت: نمی دانم صبح آن روز چه اتفاقی افتاد اما قرار بود ماهم برای انجام کارهای سیستم تهویه هوا و لوله در همان تونل باشیم اما نمی دانم چه شد (خدا با من یار بود یا شانس آوردم) که کار به آخر وقت و یا صبح روز بعد موکول شد.

وی ادامه داد: بعد از تعطیلی کار از کنار تونل شماره یک گذشتم و اوضاع عادی و شبیه روزهای قبل بود اما هنوز محوطه معدن را ترک نکرده بودم که در ساعت ۱۱:۲۵ حادثه انفجار اتفاق افتاد.

این کارگر معدن  با بیان این که در آن شیفت کاری حدود ۴۰ یا ۴۵ نفر در تونل شماره یک کار می کردند و هنوز کارشان تمام نشده بود که انفجار اتفاق افتاد، افزود: کمتر از ۲۰ دقیقه بعد از حادثه و تنها با فاصله سه دقیقه ای از همکارانی که در این حادثه جان باختند وارد معدن شدیم.

وی با اشاره به این که تعدادی از همکاران را از عمق هزار متری معدن بیرون آوردیم، اضافه کرد: رفت و آمد به داخل معدن و بیرون آوردن پیکر جان باختگان حادثه بیشتر از یک‌ساعت طول کشید و حدود ساعت یک ظهر و وقت اذان بود که حالم وخیم شد و به بیمارستان منتقل شدم.

این کارگر معدن با یادآوری این که کسانی که کمتر از دو تا سه دقیقه زودتر از او وارد معدن شده بودند همه جان باختند، تصریح کرد: از ۲۱ جسدی که روز اول از معدن خارج کردند تنها سه نفر از کارگران آن شیفت کاری بودند و ۱۸ نفر برای کمک رفته بودند و در این حادثه جان باختند.

وی بیان کرد: عباس طاهر دوست، صادق منصوری، مجتبی سوسرایی، آقای هدایتی، مهندس مشهدی و مهندس نوروزی و … برای کمک به حادثه دیدگان به تونل رفتند و همانجا جان دادند و حالا عجیب است که می گویند آن ها که جانشان را برای کمک به همکارانشان از دست دادند شهید نیستند.

این کارگر معدن که از ترس اخراج شدن چندین بار در حین گفتگو اصرار دارد نامی از وی ذکر نشود، ادامه داد: بعدها شنیدم که گفتند این ۱۸ نفر و بقیه چرا برای کمک رفتند اما واقعیت این بود که نیروهای امدادی هلال احمر و … چیزی از معدن نمی دانستند و ما هم که با کار در معدن آشنا بودیم تجهیزات و امکانات نداشتیم.

وی با یادآوری این که در روز حادثه فقط یک کپسول اکسیژن در معدن وجود داشت، گفت: از همکاران ما برای گفتگو در برنامه ماه عسل دعوت شد و  مجری این برنامه جلوی دوربین اصرار داشت که همکار ما بگوید تجهیزات کافی در معدن وجود داشت اما واقعیت چیز دیگری بود.

این کارگر معدن با انتقاد به این که رسانه ها تلاش داشتند روی نبود تجهیزات در معدن سرپوش بگذارند، بیان کرد: یک مینی بوس از همکاران برای کمک به حادثه دیدگان آمدند اما به دلیل نبود امکانات و تجهیزات همه جان باختند؛ راستش هیچ یک از ما تجربه چنین حوادثی نداشتیم و بیشتر روی احساسات و کمک به دوستان، فامیل و همکارانمان وارد معدن شدیم اما به نظرم چاره دیگری هم نداشتیم و باید می رفتیم.

وی با بیان این که بعد از حادثه در تونل فقط دود و گرد و غبار بود و تا رو در روی یکدیگر قرار نمی گرفتیم همدیگر را نمی دیدیم، گفت: بعد از حادثه هم کار خاصی در معدن انجام نشده و تجهیزات ایمنی هنوز هم بسیار کم است.

این کارگر معدن به اتفاقات چند روز قبل از حادثه انفجار هم اشاره کرد و ادامه داد: تونل شماره یک که حادثه در آن اتفاق افتاد تهویه نداشت و بچه ها مدار بسته کار می کردند؛ حدود یک هفته قبل از انفجار هم بچه ها حین کار دچار سرگیجه و تهوع شده بودند اما به خاطر فشار روحی که به بچه ها وارد کرده بودند آن ها مجبور به کار شدند تا تُناژ زغال را بالا ببرند.

این کارگر معدن که بیش از ۲۰ سال در معادن زغال سنگ کار کرده است، اضافه کرد: مدیران معدن از وجود گاز در معدن مطلع بودند و به همین دلیل چند روز قبل از حادثه انفجار، تعداد بیمه مسئولیت مدنی معدن را دو برابر کردند.

این کارگر معدن با تاکید بر این که استادکاران معدن از اول می دانستند معدن گاز دارد اما از ترس اخراج شدن اجازه نمی دادند کار تعطیل شود، اضافه کرد: ما چه قبل و چه بعد از حادثه بارها به نمایندگان مجلس، فرماندار و سایر مسئولان شهرستانی و استانی و حتی مسئولان صنف کارگری و … گفتیم که با چه مشکلاتی مواجه هستیم و امنیت شغلی و جانی نداریم اما گوش شنوایی نیست.

وی متذکر شد: پس از حادثه هم مسئولان کشوری آمدند و وعده حل مشکلات را دادند اما هیچ کس به فکر ما کارگران نیست حتی رسانه ملی هم میلی است و به نفع کارفرما کار می کند؛ در برنامه ماه عسل که همکارمان را دعوت کردند حاضر نشدند فیش حقوقی یک میلیون و ۱۰۰ هزار تومانی همکارمان را از دوربین نشان دهند.

این کارگر معدن با بیان این که هنوز هم چند ماه حقوق پرداخت نشده و عیدی و سنوات طلب داریم و مشکلات بیمه ای هم حل نشده است، تاکید کرد: حرف های زیادی داریم که گفتن آنها نه تنها دردی را درمان نمی کند بلکه رسانه ها هم به ویژه رسانه ملی (تلویزیون) هم اجازه حرف زدن و بیان مشکلات را به ما نمی دهد و تنها حاصل آن اخراج از کار است و زن و بچه هایی که نانی برای خوردن ندارند.

وی خاطرنشان کرد: صحبت از مشکلات فقط دردمان را بیشتر می کند چرا که نه ایمنی معدن افزایش پیدا می کند و نه مشکلات کارگران کمتر می شود و فقط جیب مدیران معادن زغال سنگ از دسترنج ما معدنچیان پُر می شود.

عدم پرداخت2ماه حقوق وعیدی کارگران معدن زمستان یورت

2ماه حقوق وعیدی کارگران معدن زمستان یورت پرداخت نشده است ومشکلات بیمه این کارگران کماکان پابرجاست.

تعداد کارکنان دفتری از حدود ۳۰ نفر به ۱۰ نفر رسید

یکی از کارکنان کادر دفتری زمستان یورت گفت: فقط انتخابات به داد کارگران و کارمندان زمستان یورت رسید وگرنه نه از پرداخت معوقات خبری بود و نه کسی پاسخگوی خانواده جان باختگان حادثه بود.

وی که از ترس اخراج شدن نخواست نامی از او ذکر شود، افزود: اگر حمایت ها و کمک مالی سه میلیارد تومانی دولت به معدن زمستان یورت در آستانه انتخابات نبود، زمستان یورت برای همیشه تعطیل می شد.

این کارمند کادر دفتری ادامه داد: تعداد کارکنان دفتری از حدود ۳۰ نفر به کمتر از ۱۰ نفر رسیده است و در حالی که معدن دوباره شروع به کار کرده است اما مشکلات همچنان گریبانگیر مدیران معدن است.

بابا کی بر‌می‌گردد؟

کودکان بازمانده از معدنچیان یورت، یک‌سال است که غم نداشتن پدر را به دوش می‌کشند، غمی که برای این شانه‌های کوچک خیلی بزرگ است.

سارا تا اسم پدرش می‌آید، بغض می‌کند، رویش را بر می گرداند و دانه‌های اشک را از روی صورتش پاک می‌کند. آن روز را خوب به یاد دارد، همکلاسی اش به او گفته بود که معدن منفجر شده است. وقتی وارد کلاس شد، همه گریه می‌کردند، دلش ریخت نکند بابا… .

آری! پدر سارا هم در بین جان باختگان معدن زمستان یورت بود. یک‌سال شده که سارا بی‌تاب دیدن پدر است. می‌گوید: اگر زمان به عقب برگردد و یک‌بار دیگر پدرش را ببیند، دست‌های پینه بسته‌اش را می‌بوسد و نمی‌گذارد طرف ” یورت” برود.

کوثر 7 ساله هم بازیگوش است، روزی که مدرسه رفت دوست داشت پدرش او را ببرد اما پدر نبود. عمه اش، می گوید: این بچه اوایل خیلی بی‌‌تابی می‌کرد الان کمی بهتر شده اما هنوز هم خیلی وقت‌ها می‌پرسد بابا کی بر‌می‌گردد؟ کوثر همین‌طور که از دلتنگی‌هایش برای پدر می‌گوید، روی کاغذ آرزویش را هم نقاشی می‌کند. کوثر گنجی این جا پدرش را هم کشیده است. می‌گوید: از وقتی بابا رفته هنوز پارک نرفته است.

امیرعباس 9 ساله هم دست خواهر بزرگترش را گرفته، سینه را ستبر کرده است. او حالا یکسال است که در نبود پدر مرد خانه شده است. قاب عکس پدر را جوری بغل کرده که انگار بهترین چیزی است که در دنیا دارد. خواهرش می‌گوید: امیرعباس خیلی وقت‌ها که دلتنگ می‌شود، بغض می‌کند، به اتاقی دیگر می‌رود و اشک می‌ریزد. ما هم می‌دانیم حالش خوب نیست سراغش نمی‌رویم، نمی‌خواهیم اشک‌هایش را ببینیم. کاش پدرم بود خیلی دلمان برایش تنگ شده است.

کودکان بازمانده از معدنچیان یورت، یک‌سال است که غم نداشتن پدر را به دوش می‌کشند، غمی که برای این شانه‌های کوچک خیلی بزرگ است.

8نفر ازجمله 2مدیرکل مقصر جان باختن کارگران حادثه معدن زمستان یورت آزادشهرشناخته شدند

رئیس کل دادگستری استان گلستان گفت: در پرونده معدن زمستان یورت آزادشهر، ۸ نفر از جمله ۲ مدیر کل مقصر اعلام شدند.

برپایه گزارش منتشره به نقل از روابط عمومی دادگستری گلستان، هادی هاشمیان اظهار داشت: براساس اعلام نظر هیئت کارشناسی در رابطه با این حادثه، 8 نفر از جمله 2 نفر از مدیران کل استان مقصر شناخته شدند.

وی تاکید کرد: پرونده‌هایی که متخلفان آنها مدیران ادارات هستند براساس قانون باید در مرکز استان رسیدگی شود و بر این اساس پرونده معدن زمستان یورت در گرگان رسیدگی می‌شود.

رئیس کل دادگستری استان گلستان تصریح کرد: پس از اعلام نخستین نظر کارشناسی در سال گذشته، یکی از طرفین پرونده در مهلت قانونی به این نظر اعتراض کرد و پرونده برای اعلام نظر به هیئت کارشناسی سه نفره، سپرده شد.

هاشمیان در پاسخ به علت طولانی شدن زمان رسیدگی به این پرونده گفت: پس از حادثه، ایمن سازی تونل محل انفجار زمان زیادی برد و همین امر سبب معطلی گروه کارشناسی برای ورود به تونل، طولانی شدن اعلام نظر کارشناسی و اطاله رسیدگی به پرونده شده است.

کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری:

یک سال از مرگ دلخراش کارگران در معدن ” زمستان یورت آزادشهر ” گذشت.

معدن زمستان یورت در ۱۴ کیلومتری شهر آزادشهر در استان گلستان و در ۹۰ کیلومتری شرق گرگان قرار دارد. گفته می‌شود تا اردیبهشت سال ۱۳۹۶ بیش از ۵۰۰ کارگر در آنجا کار می‌کرده‌اند. اما پیش از ظهر چهارشنبه ۱۳ اردیبهشت ۹۶ انفجار مهیبی این معدن را لرزاند.کارگران در عمق ۱۳۰۰ متری در فضای مملو از گاز مونو اکسید کربن و متان گرفتار شده بودند و  ۴۴ نفر زیر آوار ماندند و سوختند و خفه شدند. کارگرانی که چندماهی حقوق معوقه داشتند و روزی حداقل ۱۲ ساعت در سخت ترین شرایط با حداقل دستمزد در دو کیلومتری عمق زمین کار می‌کردند.

تصاویر اما دردناک تر از خبرها بود و نیازی به شرح و تفسیر نداشت و گویای واقعیت مصائب ابن بخش از طبقه کارگر زیر سیطره مناسبات سرمایه داری است. چهره رنجور زنانی که در سوگ عزیزان شان مویه کنان بر روی تلی از خاک بر سر و روی خود می زنند و تصویر کارگرانی که در سوگ همکاران شان، آنقدر گریسته بودند که دیگر اشک های شان خشک شده بود. جان باختن فجیع ۴۴ نفر از شریف ترین انسان هایی که زندگی آنها چیزی جز درد و رنج و زحمت و کار برای امرار معاش خود و خانواده های شان در پی نداشت.

مرگ دلخراش معدنچیان البته چیز تازه ای نیست و تلاش صاجبان سرمایه برای کسب سود بیشتر و بی توجهی به نیازهای ایمنی کار، بارها منجر به جان باختن کارگران شده است. کارگران معدنچی، انفجارها در معادن “باب نیزو” در استان کرمان در سال های 84 و 88 و مرگ تعدادی از همکاران خود را فراموش نکرده اند.

کارگرانی که در سخت ترین شرایط کاری و در تونل های زیر زمینی معادن برای حداقل دستمزد زیر خط فقر مطلق، کار می کنند، تا سرمایه داران و حاکمیت شان بتوانند نظم سرمایه شان را حفظ کنند. این در حالی است که هر گونه اعتصاب و اعتراض به وضعیت وخیم کار در معادن با بازداشت و سرکوب مامورین امنیتی و انتظامی مواجه می شود. همه ما کشتار کارگران در خاتون آباد در سال 1382 و دستگیری نماینده گان کارگران معترض معادن بافق در سال 1393 و صدور حکم شلاق و زندان برای آنها را به یاد داریم.

مرگ جمعی از انسان های شریف و زحمتکشی که برای امرار معاش، ناچار می‌شوند با وجود خطرات فراوان به درون تونل‌های نا امن بروند، نشان دهنده این است که صاحبان معادن می خواهند برای دست یافتن به سود و انباشت هر چه بیشتر سرمایه، از روی اجساد کارگران بگذرند. سرمایه داران و کسانی که از منافع آنها دفاع می‌کنند، باید پاسخگوی چنین فجایعی باشند.

به باور ما آنچه که می تواند مانع از کشتار کارگران معدن و دستیابی آنان به مطالبات شان شود، مبارزه و تلاش برای ایجاد تشکل های معدنچیان و سراسری بودن آن است. تشکل های خود ساخته و مستقلی که بتواند با اتکا به نیروی خود کارگران ایجاد شود و در همبستگی و اتحاد با دیگر بخش های کارگران ایران به سازماندهی مبارزات کارگران بپردازد.

در یکمین سال فاجعه معدن زمستان یورت آزادشهر، یاد کارگران جان باخته را گرامی می داریم.

کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری – 13 اردیبهشت 1397

کانون مدافعان حقوق کارگر:محکومیت دستگیری یداله صمدی دراول ماه مه

یداله صمدی دبیر انجمن صنفی خبازان سنندج و از فعالان خستگی ناپذیر تشکل سراسری در اول ماه مه بازداشت شد. جرم او پخش  هدایای اول ماه مه برای کارگران بود. یداله صمدی که از فعالان قدیمی کارگری است در سال گذشته نیز دستگیر شده و به شلاق محکوم شده بود.

این دستگیری ها تنها برای ایجاد رعب و وحشت در میان کارگران و فعالان کارگری است. در کدام قانون و قاموس  دادن هدیه به کارگران جرم محسوب می شود؟! این اعمال نه تنها کارگران را از رسیدن به خواسته هایشان سرخورده نخواهد کرد، بلکه آنان را در همبستگی و هماهنگی تشویق می کند.

ما خواهان آزادی بی قید وشرط این کارگر خباز فعال و سایر دستگیرشدگان یازده اردیبهشت هستیم.

کانون مدافعان حقوق کارگر

14 اردیبهشت 1397

تقویم بزرگداشت هفته معلم

*گزارش روز اول

گرامیداشت یاد و خاطره دکتر ابوالحسن خانعلی

قدم که به گورستان ابن بابویه بگذاری انگار که پای در تاریخ معاصر ایران نهاده ای و برای همین است که نمی شود بی محابا و بدون  ملاحظه گام بر گورها نهاد بی نگاهی و گاه آهی و افسوسی.

دعوت شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان ایران برای حضور در ابن بایویه به یاد سالروز. جانباختن دکتر ابوالحسن خانعلی ( جانباخته ی احقاق حقوق و اعتلای جایگاه معلمان  در دوازدهم اردی بهشت 1340) و به بهانه ی روزی که سالهاست به نام معلم رقم خورده،به نمایندگی از جامعه ی بزرگ معلمان ایران بر مزار آن شهید گرد آمدیم برای تجدید پیمان با آرمان هایی که نه گذشت زمان آنها را کمرنگ کرده و نه تغییر حاکمیت  چرا که خواست ها به همان سبک و سیاق صنفی بوده و هدفش نیز به همان گونه رساندن شان و جایگاه معلم و امر آموزش به مرتبه ی والای خود است ،چیزی که در سخن دبیر کل کانون صنفی معلمان تهران و گفتاردیگر همکاران حاضر در دیدار امروز نیز به کرات آمده است.

سخن ها که به پایان آمد،درجوار مزار همکار جانباخته ی صنفی مان و به یاد او دسته جمعی سرود “یار دبستانی من ” را خواندیم و برای ادای احترام به دیگر شهدای راه آزادی به سمت آرامگاه میرزاده عشقی ،کشته ی راه آزادی و هم او که اشعارش آتش به جان دیکتاتور چکمه پوش انداخت روانه شدیم . به فاصله ی چند گام از آرامگاه میرزاده عشقی،وزیر خارجه جوان اما جسور و بی پروای دکتر مصدق آرمیده است. دکتر حسین فاطمی که در مبارزه ی با استبداد و استعمارهرگز قدمی به عقب برنداشت و تاوان آن را با جانش در عین جوانی داد.در فاصله ای اندک با ارامگاه دکتر فاطمی بر سنگی شکسته تکیه داده بر دیوار نوشته شده “آرامگاه شهدای قیام سی تیر” همانجا که دکتر مصدق می خواست آرامگاه ابدی اش باشد اما نگذاشتند. سنگ های یکی در میان شکسته و تخریب شده ی شهدای سی تیر هزار و سیصد و سی و یک دل آدم را به در می آورد .

مقصد پایانی گردهم آیی امروز معلمان در دوازدهم اردی بهشت هزار و سیصد و نود و هفت ،آرامگاه جهان پهلوان تختی بود که مجال استراحتی هم به همکاران داد از جهت بنای مسقف و زیبایی که بر آن ساخته شده بر خلاف گورهای شکسته ی شهدای قیام سی تیر!

پایان گردهم آیی امروز همکاران ،نقطه ی شروع حرکت مثبتی شد برای روز جمعه چهاردهم اردیبهشت در هفته ی معلم که شورا آن را به نام “معلم ،طبیعت و محیط زیست ” نامگداری نموده است .در این روز  در هر جای کشور ضمن کوهپیمایی و پیاده روی اقدام به پاکسازی محیط زیست از زباله می کنیم.باشد که تلاش همکاران صنفی به بار بنشیند تا شاهد رسیدن معلمان به جایگاهی باشیم که در شان و مرتبه آنهاست .

*گزارش روزدوم

به دنبال فراخوان شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان سراسر کشور و نامگذاری روز ۱۳ اردیبهشت، بنام روز همبستگی با معلمان دربند و خانواده های ایشان (سابق و فعلی)، بطور همزمان در سراسر کشور این برنامه انجام شد.

فرهنگیان و فعالان صنفی استان تهران و البرز به همراه فعالانی از استان های لرستان، قزوین، کرمان و مازندران به نمایندگی از معلمان کشور( بازنشسته و شاغل) در منزل آقای عبدی حضور پیدا کرده و طی مراسمی از معلمان فرهیخته و خانواده‌های آقایان رسول بداقی- محمدحبیبی-  سماعیل عبدی و محمود باقری همچنین استادعبدالفتاح سلطانی معلم سابق و وکیل دربند،  قدردانی شد.

در مشهد دوستان و فعالان صنفی در منزل آقای هاشم خواستار -از پیشکسوتان فرهنگی و زندانی سابق- جمع شدند و اعلام همبستگی کردند.

در سنندج، فعالان صنفی کردستان با حضور در منزل آقای مختاراسدی با خانواده ایشان اعلام همبستگی و مراتب قدردانی خود را اعلام نمودند.

در بوشهر نیز جمعی از دوستان و فعالین صنفی به دیدن آقای محسنعمرانی رفته و اعلام همبستگی نمودند.

نبردی برای همیشه

به مناسبت یک می روز جهانی کارگر

نسیم ریگی

به مناسبت یک می روز جهانی کارگر

ثانیه ها سپری می شوند، روزها از پی هم می گذرند، گویی زمان شوقی عطشناک برای رسیدن به انتها دارد. رسیدن به مکانی که دیگر، ناگزیر از عبور، از هیچ میدانِ مبارزه ای نباشد. جایی که در آن نه خبری از طبقات غارتگر باشد و نه طبقات غارت شونده یِ خشمگین ، نه ردپایی از استثمارگر باشد و نه استثمارشونده . جایی که به استنشاقِ این هوای سرشار از تبعیض و بی عدالتی ، هوایی پر از طغیان و مرگ ، پایان بخشد. جایی که تاریخِ بشری به پایان می رسد.

اما، ما طبقه ی تحت استثمار و بردگی؛ طبقه ای که امروز یک می را به عنوان روز اتحادِ کارگران جهان برگزیده ایم می خواهیم با تلاشی سخت و جانکاه و با تمام وجود زمان را در جایی در میانه یِ راه متوقف سازیم و آن توقف درجایی است که به این اشتهای سیری ناپذیرِ سرمایه داری پایان دهیم. همان روزی را که همه ی زحمت کشانِ جهان، آن روز را به انتظار نشسته اند و آن جا آغازِ دوباره ی تاریخِ ما فرودستان خواهد شد.

اما می دانیم که سرمایه داران؛ آنان که که منافعشان به وجود و حضورِ پرولتاریا گره خورده است به راحتی عقب نمی نشینند. این دو گروه(سرمایه دار وکارگر) به مثابه دو جزء یک کل، هیچگاه بدونِ هم نمی توانند به حیات شان ادامه دهند. وجودشان به هم گره خورده است . با نابودی یکی، آن دیگری هم از بین خواهد رفت و آنان که به دنبالِ حفظِ شرایطِ موجود میباشند(سرمایه داری) ،دست به سرکوب میزنند، زیرا چاره ای جز این سرکوب ها ندارند؛ این سرکوب ها ذاتیِ استثمارگران است . آن ها با اعمال خشونت و ارعاب در پیِ حفظِ بقاء شان هستند. اما مبارزان هم ،همواره در برابر اشکال متفاوتِ استثمار دست به مبارزه زده اند. استثمارگرانی که گاه در لباسِ برده دار، زمانی به شکل زمین دار و امروزه در لباس سرمایه داری به کارِ چپاول طبقاتِ محروم مشغول اند. و هر بار این طبقاتِ چپاول شده بودند که با رسیدن به مرحله ای از رشد، نقابی را که این صاحبانِ نظام های قدرت بر چهره داشتند را به زیر می کشیدند و هویت واقعیِ صاحبان آن ها را هویدا می ساختند.

سرمایه داری تقریبا از قرن چهاردهم و پانزدهم در برخی از کشورها پا به منصه ظهور گذاشت و در قرن شانزدهم شروع به تثبیت پایه هایش کرد و همزمان با زایشِ خودش طبقه یِ کارگر را هم به وجود آورد. اما طبقه ی کارگر تا مدت ها نسبت به وضعیتِ طبقاتی اش آگاهی ای نداشت و طغیانش در برابر بی عدالتی ها به صورتِ شورش های پراکنده بود، تنها پس از انقلاب صنعتی و تحولی که در تولید بوجود آمد، باعث شدتا پرولتاریا خود را به عنوان یک طبقه ی اجتماعیِ منسجم و متشکل و به عنوان نیرویی انقلابی بازشناسد.

طبقه ا ی که پس از این آکاهیِ طبقاتی، تبدیل به نیرویِ عظیمی شد که پایه های سرمایه داری را به لرزه درآورد، و در برخی از کشورها ، در دوره هایی تا حدی به آرمانِ طبقه ی کارگر جامه ی عمل هم پوشانید.

اما ناسازگاریِ این سرنوشت نیرنگ باز، بارِ دیگر بر آرمان های طبقه یِ کارگر خطِ بطلان کشید و سرمایه داری نرم نرمک ، دوباره نبضِ جوامع را به صورتِ داهیانه به دست گرفت.

اما همچنان، مبارزه یِ این دو طبقه ادامه دارد. این ارتش بزرگ ِ طبقه ی کارگر که به دلیل حرص و آز افسار گسیخته یِ سرمایه داری روز به روز گسترش می یابد با اتحاد و همبستگی اش دوباره ، روزی ابرقدرت ها را مات و متحیر خواهد ساخت و نظام سرمایه داری را همانند نظام هایِ پیشین اش به تاریخ خواهد سپرد.

منبع:سایت کانون مدافعان حقوق کارگر

بیستمین روزاعتصاب بازاریان شهربانه

روزجمعه چهاردهم اردیبهشت،بیستمین روزی است که بازاریان هربانه در اعتراض به بستن مرزها و افزایش تعرفه‌های گمرکی دراعتصاب بسرمی برند.

به گزارش منابع خبری محلی،نیروهای سرکوب با استقراردرسطح شهروبا ایجاد جو رعب و وحشت قصد ترساندن بازاریان وشکستن اعتصابشان را دارند.

بازهم کارگری درپارس جنوبی براثر حادثه کاری جانش را ازدست داد

روزپنج شنبه سیزدهم اردیبهشت ماه،تقی محمدی کارگر جوان شرکت راه سازان پدیده اخند(پیمانکار شرکت پتروسینا)بدلیل گیرکردن سرش درقسمت چرخنده دستگاه میکسر،جانش را ازدست داد.

به گزارش 13اردیبهشت یک منبع خبری محلی،سوپروایزر بیمارستان خمینی کنگان در خصوص شرح ماجرا ابراز داشت : این کارگر جوان اهل لردگان به عنوان نیروی شرکت پیمانکار در این شرایط آب و هوایی منطقه در اسکله بندر خدماتی تمبک و در بخش پایین دست منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس ۲ ( سایت کنگان) مشغول به کار بوده است.

توفیق خلیفات ابراز داشت: این کارگر۲۴ ساله برای بررسی شرایط دستگاه سر در دریچه میکسر می کند که راننده بدون توجه به شرایط؛ میکسر را استارت کرده و سر این جوان در قسمت چرخنده دستگاه گیر میکند.

وی افزود: بعد از بررسی های انجام شده علائم بریدگی و شکستگی روی گردن وی مشاهده شد و طبق شواهد موجود؛ این جوان در دم جان خود را از دست داده بود.

قابل یادآوری است که روزنهم اردیبهشت، ایمان احمدی از کارگران بخش تعمیرات فاز ۱۲ پارس جنوبی جان خود را حین کار ازدست داد:

جان باختن یک کارگر فاز 12پارس جنوبی براثر نشت گاز

وخامت حال یکی دیگر از کارگران

نشست گاز به مرگ یک کارگر و مصدومیت چند نفر دیگر در فاز 12 پارس جنوبی انجامید.حال یکی ازگارگران مصدوم وخیم گزارش شده است.

شب گذشته (9 اردیبهشت)، نشست گاز خطرناک هیدروژن سولفوره از خط فلرینگ فاز ۱۲ پارس جنوبی جان یک کارگر را گرفت و تعدادی را روانه بیمارستان کنگان کرد.

از قرار معلوم، گروه تعمیرات فیکس پالایشگاه نهم در حال کار روی فلرِ فاز ۱۲ با نشتی گاز مواجه شده که چهار نفر از کارگران دچار گاز گرفتگی می‌شوند. یکی از کارگران در محل علائم حیاتی خود را از دست می‌دهد و فوت می‌کند.

بنا به گزارشات رسیده نفر دوم نیز که علائم سرگیجه و حالت تهوع داشته، پس از رسیدن به بیمارستانِ کنگان به علت وخامت حال جسمانی به  شیراز اعزام می‌شود.

فاز ۱۲ پارس جنوبی ( پالایشگاه نهم ) در شهرستان کنگان واقع شده است.

چهاردهم اردیبهشت ماه1397