ایران: مبارزه کارگران در شرایط سرکوب مستمر سیاسی – اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران

admin   ژوئن 18, 2019   دیدگاه‌ها برای ایران: مبارزه کارگران در شرایط سرکوب مستمر سیاسی – اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران بسته هستند

بایگانی

سرکوب حقوق اولیه کارگران: برای چهار دهه، حقوق اولیه کارگران و مفاد مقاوله نامه های سازمان جهانی کار، از جمله مقاوله نامه 98 ) حق تشکل ( و 87 ) آزادی انجمن ( توسط رژیم جمهوری اسلامی پایمال و نقض شده است.
کارگران، فعالین کارگری و تشکل های مستقل کارگری مانند سندیکای کارگران شرکت واحد ، سندیکای کارگران
نیشکر هفت تپه و کانونهای صنفی معلمان بطور سیستماتیک مورد سرکوب قرار گرفته اند. کارگران و فعالین
کارگری دستگیر، زندانی و شکنجه شده اند. نمونه ها و موارد ی از این این سرکوب مستمر در پرونده شماره
2508 در گزارش سال 2017 سازمان جهانی کار ایران نیز بطور مستند آمده است. این پرونده در سال 2006
گشوده شد و هر سال نیز موارد بیشتری از نقض حقوق اولیه کارگران توسط حکومت ایران بر ان اضافه شده است.
کمیته ازادی انجمن سازمان جهانی کار در سال گذشته، این پرونده را به عنوان یکی از دو پرونده بسیار جدی و
اضطراری برای توجه ویژه به هیئت مدیره این سازمان ارجاع داد. مایه شرم است که بعد از نزدیک به 12 سال
هنوز ای ال او در این مورد هیچ اقدام عملی و معنی داری انجام نداده است .
هیئت کارگری ایران در سازمان جهانی کار: رژیم ایران هر ساله عده ای را تحت عنوان هیئت نمایندگی کارگری
ایران به کنفرانس سازمان جهانی کار گسیل می کند. اعضای این هیئت که توسط رژیم دست چین شده اند، همگی نماینده تشکل های به اصطلاح کارگری ای هستند که توسط رژیم و به منظور کنترل کارگران و سرکوب مبارزه آنها ایجاد شده اند. تشکل ها و فعالین کارگری مستقل در ایران هر سال با ارسال اسناد و نامه به سازمان جهانی کار اعلام کرده اند که کارگران ایران اساسا در سازمان جهانی کار نمایندگی نمی شوند و مخالفت خود را با هیئت قلابی کارگری ایران اعلام کرده اند.
نمونه های اخیر از سرکوب خشونت بار اعتراض کارگران توسط رژیم اسلامی
1. تجمع به مناسبت اول ماه مه : این تجمع که توسط چند تشکل مستقل کارگری از جمله سندیکای کارگران
شرکت واحد فرا خوانده شده بود، در اول ماه مه در برابر مجلس شورای اسلامی در تهران بر گزار شد. از همان
آغاز تجمع، نیروهای انتظامی و امنیتی به همراه لباس شخصی ها به تجمع کنندگان که حدود 400 نفر بودند یورش بردند و عده ای از آنان را به سختی مورد ضرب شتم قرار دادند. بیش از ۴۰ نفر با خشونت تمام دستگیر شدند و به زندان های مختلف در تهران انتقال یافتند. بسیاری از آنان به اخلال در امنیت ملی متهم شده اند و در انتظار محاکمه بسر می برند.
2 . اعتصاب بزرگ کارگران. در نوامبر سال 2018 ، حدود ده هزار کارگر در دو مجتمع بزرگ صنعتی، یعنی
مجتمع نیشکر هفته تپه در نزدیکی شهر شوش و مجتمع ملی فولاد اهواز در استان خوزستان ) در جنوب ایران( در اعتراض به چندین ماه حقوق معوقه و علیه خصوصی سازی ها به طور همزمان دست به اعتصاب و اعتراض
خیابانی زدند. این اعتصاب حدود یک ماه طول کشید. در جریان اعتصاب بیش از 50 نفر از کارگران دستگیر و
بازداشت شدند و تعداد بیشتری از کارگران به اشکال مختلف مورد تهدید قرار گرفتند . عده ای از کارگران در هنگام دستگیری و نیز در زمان باز داشت مورد شکنجه قرار گرفتند. عوامل امنیتی رژیم، دو تن از بازداشت شدگان یعنی اسماعیل بخشی نماینده کارگران هفت تپه و سپیده قلیان خبرنگار و فعال کارگری را مجبور کردند که در یک برنامه تلویزیونی ظاهر شوند و علیه خود اعتراف کنند. این برنامه مدتی بعد در کانال تلویزیون دولتی پخش شد. اسماعیل بخشی و سپیده قلیان بعد از آزادی موقت اعلام کردند که هر دوی آنها شکنجه شده اند و خواستار پیگیری موضوع و
محاکمه عاملان شکنجه شدند. بعد از این افشاگری، هر دوی آنها مجددا دستگیر شدند و هم اکنون در زندان بسر می برند و از ملاقات با خانواده محروم شده اند. عفو بین الملل اخیرا در گزارشی، نگرانی خود را از ریسک شکنجه شدن مجدد آنها در زندان اعلام کرد ه است ) عفو بین الملل 29 ژانویه 2019 رفرنس: 2019 / 4597 / 13 .)
اعتصاب ادامه دار معلمان: در طول سال گذشته معلمان در چهار نوبت بطور هماهنگ و در سطح کشور به تحصن و اعتصاب دست زدند. در خواست معلمان از جمله عبارت است از افزایش دستمزد ها، آزادی معلمان زندانی، حق ایجاد تشکل مستقل، آموزش رایگان و مخالفت با خصوصی سازی آموزش. اعتصاب معلمان چندین سال است که ادامه دارد. در طول این اعتراض ها، فعالین معلمان بطور مستمر مورد تهدید، بازداشت و اذیت و آزار قرار داشته اند و تعدادی از آنها به زندان محکوم شده اند. برای نمونه، اسماعیل عبدی از اعضای هئیت مدیره کانون صنفی معلمان تهران به خاطر فعالیت های اتحادیه ای در 27 جولای 2015 دستگیر و سپس به شش سال زندان محکوم شد. او هم اکنون در زندان بدنام اوین زندانی است . محمد حبیبی یکی دیگر از اعضای این کانون در جریان اعتصاب معلمان در 4 اوت 2018 با ضرب و شتم دستگیر شد و سپس در دادگاه به 10 سال زندان و 75 ضربه شلاق محکوم گردید. او هم اکنون در زندان بسر می برد. محمود بهشتی لنگرودی سخن گوی کانون صنفی تهران در تابستان 2015 به 5 سال زندان محکوم شد و هم اکنون در حال تحمل زندان است. روح اله مردانی یکی دیگر ازمعلمان در 9 ژوئن 2019 دستگیر شد و سپس به دوسال زندان محکوم گردید و اینک در حال سپری کردن دوران زندان است. و لیست ادامه دارد.
زنان کارگر: رژیم جمهوری اسلامی با اجرای قوانین شریعت، تبعیض علیه زنان و آپارتاید جنسی را در کشور بر
قرار کرده است. طبق این قوانین، تبعیض علیه زنان از جمله در مورد حق طلاق، حضانت از فرزندان و ارثیه
اعمال می شود. همچنین زنان بدون اجازه همسران خود نمی توانند شاغل شوند، از حق انتخاب پوشش محرومند و در صورت عدم رعایت حجاب اجباری مورد اذیت و آزار و تحت پیگرد قانونی قرار می گیرند و مجازات می شوند. در نتیجه این قوانین تبعیض آمیز، نرخ اشتغال زنان در ایران تنها حدود 14 درصد است و از سال 1966 تا کنون ثابت مانده است. نرخ اشتغال زنان در ایران، پایین ترین نرخ در میان کشور های منطقه است. نرخ بیکاری در میان زنان، دوبرابر نرخ بیکاری مردان است. زنان در بسیاری از رشته تولیدی و خدماتی دستمزد های پایین تری در یافت می کنند. در بسیاری از واحد های خدماتی، دستمزد زنان، از حداقل دستمزد نیز بسیار پایین تر است .
وضعیت وخیم اقتصادی رژیم حاکم بر ایران یک رژیم مذهبی است و طبق قانون اساسی ، مشروعیت خود را نه از مردم بلکه از خدا و شریعت می گیرید. با این حال این رژیم مدافع سرسخت سرمایه داری است و از اواخر دهه
1980 تا کنون سیاست های اقتصادی موسوم به نئو لیبرالیسم را اجرایی کرده است. مانند هر کشور دیگر این سیاست ها بر شکاف طبقاتی افزوده است و درحالی که تاثیر ویران کننده بر زندگی کارگران و اکثریت مردم داشته است به نفع اقلیت یک درصدی یعنی طبقه سرمایه دار، مقامات و باند های حکومتی که منابع اقتصادی را در کنترل خود گرفته اند، تمام شده است . حداقل دستمزد در سال جاری با افزایش 63 درصدی، 120 دلار در ماه اعلام شد، و این درحالی است که نرخ رسمی تورم 50 درصد و طبق نظر کارشناسان مستقل حدود 100 تا 150 در صد است. بنا به آمار رسمی، بیش از نیمی از کارگران زیر خط مطلق فقر بسر می برند . افزون بر این، دستمزد ناچیز کارگران برای ماهها و گاه بیش از یک سال پرداخت نمی شود. امنیت شغلی رخت بر بسته است و بیش از 90 درصد کارگران با قرار دادهای موقت بکار مشغولند. طبق آمار رسمی حدود دومیلیون نفر کودک کار در کشور وجود دارد؛ منابع مستقل، تعداد کودکان کار را بیش از 4 میلیون نفر برآورد می کنند.
سرکوب سیاسی فراگیر: رژیم جمهوری اسلامی یکی از بی رحم ترین دولت ها ی سرکوب گر در جهان است.
مردم ایران از حقوق اولیه خود مانند آزادی بیان، عقیده و تجمع محروم شده اند. اعتصاب، و ایجاد تشکل های مستقل کارگری از جمله اتحادیه های کارگری، ممنوع است و هر تلاشی در این مورد با خشونت سرکوب می شود. زندان، شکنجه ، اعدام و اخراج از کار تنها پاسخ رژیم به کسانی است که علیه شرایط موجود و برای رسیدن به خواست های خود دست به اقدام می زنند.
مبارزه و اعتراض : اما کارگران ، معلمان، بازنشستگان، دانشجویان و دیگر زحمتکشان، قربانیان خاموش این
شرایط نبوده اند و نیستند. مبارزه علیه این شرایط به ویژه در سالهای گذشته بطور چشم گیری افزایش یافته، به گونه ای که بطور متوسط هر روز 3 اعتراض و اعتصاب کارگری به ویژه علیه دستمزد های معوقه و خصوصی سازی ها صورت گرفته است . تنها در سال گذشته 1700 اعتراض و تجمع کارگری بوقوع پیوست. بزرگترین اعتراض مردمی در اواخر دسامبر 1017 و اوایل ژانویه 2018 صورت گرفت که به خیزش دی ماه معروف شد؛ برای حدود دوهفته، کارگران، تهیدستان دانشجویان و زنان بطور همزمان در بیش از صد شهر به خیابان ها ریختند و علیه شرایط موجود دست به اعتراض زدند. شعارهای توام اقتصادی و سیاسی از ویژگی های این خیزش بود. رژیم با توسل به خشونت و کشتار دهها تن از تظاهرات کنندگان و دستگیری بیش از 4000 نفر توانست این خیزش را بطور موقت سرکوب کند. اما اعتراض ها از ان زمان به بعد همچنان در اشکال مختلف مانند اعتصاب، تحصن و تجمع توسط کارگران و معلمان ادامه یافته است.
تحریم اقتصادی توسط امریکا : تحریم اقتصادی دولت امریکا تحت رهبری دونالد ترامپ علیه ایران، موجب تشدید
وضعیت وخیم معیشتی کارگران و زحمتکشان شده است. افزایش شدید قیمت ها و نرخ تورم ، تشدید رکود اقتصادی و تعطیل و نیمه تعطیل شدن بسیاری از واحد های تولید ی و خدماتی که قبل از تحریم نیز در رکود بسر می بردند، باعث شده که کارفرمایان و دولت، بار تحریم را بر گرده کارگران قرار دهند. این تحریم ها که از سوی دولت های مرتجع منطقه، نظیر عربستان سعودی و دولت دست راستی و نژاد پرست اسراثیل حمایت می شود ، با هدف تحمیل هداف منطقه ای امریکا و کشور های فوق اتخاذ شده و در تقابل مستقیم با منافع کارگران و مردم ایران قرار دارد.
همبستگی بین المللی . کارگران و زحمتکشان ایران با مبارزات خود نشان داده اند که می توانند سرنوشت سیاسی خود را به دست خود و آنگونه که خود تشخیص می دهند، تعیین کنند. متحد واقعی کارگران ایران، طبقه کارگر جهانی ، نیروهای مترقی و سازمان های مدافع حقوق بشر هستند. ما از تشکل های کارگری بین المللی و تشکل های کارگری در کشورهای دیگر می خواهیم که همچنان از مبارزات کارگران ایران حمایت کنند، به نقض حقوق اولیه کارگران ایران توسط رژیم اسلامی اعتراض کنند، و این رژیم را به هر نحو که می توانند زیر فشار قرار دهند تا کارگران زندانی و همه زندانیان سیاسی را آزاد کند.

اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران
۱۷ ژوئن ۲۰۱۹
http://etehadbinalmelali.com/ak www.workers-iran.org
info@workers-iran.org